zondag 3 juli 2005

Mémoires du Tour de France

Geen enkel sportevenement grijpt zo diep op mijn levenswijze in als de Tour de France. Van zodra de Tour van start gaat, laat hij mij niet meer los. Elke minuut wil ik weten hoe de koers verloopt. Alles in die drie weken van juli is ondergeschikt aan de Ronde van Frankrijk. En ik ben met die gevoelens niet alleen.
Zoals bij vele Vlamingen van mijn generatie gaat de mythe van de Tour terug tot onze jeugd. De Tour was het einde van de examens en het begin van het verlof. Vakantie: dat was de Tour. Ook bij de Van Rompuy’s in Sint-Stevens-Woluwe.
’s Voormiddags deden we met de buurtjongens zelf veel aan sport (atletiek). We hadden in onze wijk zelfs een sportclub opgericht met de welluidende naam Berreveld Sportclub (met Herman – natuurlijk – als president). Maar vanaf de middag hingen we aan de radio en luisterden we (met de kersen in de hand) naar de reportages van Jan Wauters en Luc Varenne en ook van Félix Lévitan (La Route du Tour op Radio Luxembourg). Tour-televisie kwam in de jaren zestig en zeventig maar het laatste uur in de ether. Het maakte de aankomsten (met de onvergetelijke Fred De Bruyne) enkel nog spannender.
De Tours uit die jaren zijn nog steeds op mijn netvlies gegrift. Anquetil, Darrigade, Bahamontes, Rik Van Looy, Jef Planckaert. Daarna Eddy Merckx, Poulidor, Gimondi, Lucien Van Impe, Herman Van Springel. De massaspurten, de bergetappes, de drama’s (de val van Rik Van Looy in 1962, de dood van Tom Simpson in 1967). De triomfen van de Belgische ritwinnaars, de groene truien (nooit was iemand mooier met die trui dan Rik Van Looy), de gele trui van Eddy Merckx in 1969 (30 jaar na Sylvère Maes), de bergprestaties van Lucien Van Impe (de laatste echte grote klimman)
Die emotionele band met de renners van vandaag is haast verdwenen maar bij de start van elke Tour zit diep bij elke Vlaming het heimwee en het verlangen naar een nieuwe Eddy Merckx of Lucien Van Impe. De wielersport en de Tour zijn een deel van ons leven geworden.
In mijn Dagboek zal ik de volgende weken dan ook geregeld aandacht besteden aan de Ronde. Ik zal ook het verhaal vertellen van onze eigen kleine Tour de France in 1967 toen Herman en ik in de laatste week van de Tour zelf met de tent op de fiets naar Frankrijk trokken. Be free sur les routes de France.
Hierbij twee foto’s van de Van Rompuy’s in hun jonge jaren ergens op weg naar Tours. Het regende die dag in juli 1967. Het werd een zware rit en onze fietsen waren zwaarbeladen. Maar we stonden scherp en wilden voor elkaar niet onderdoen. Inzinkingen waren er om overwonnen te worden. Het is vandaag niet anders.