dinsdag 2 mei 2006

PETER Van Rompuy: Zijn jullie Franstalige jongeren het ook beu?

De onderstaande tekst werd donderdag als vrije tribune gepubliceerd in Le Soir (aangekondigd op pagina 1) en een verkorte versie in De Morgen.

Er bestaat geen Belgische krant. Daarom wordt deze vrije tribune tegelijkertijd gepubliceerd in Le Soir en De Morgen. JONGCD&V wil zo onze politiek actieve leeftijdsgenoten in het Zuiden van het land oproepen om ‘non’ te zeggen. ‘Non’ tegen de wijze van politiek voeren van de meerderheid van de huidige Franstalige politieke machthebbers. Onze oproep is niet gericht tegen de Franstaligen zelf en ook niet tegen België, maar wel tegen de huidige Franstalige politieke cultuur.

Het regende in de Vlaamse media het afgelopen jaar dagelijks berichten over de enorme verschillen tussen Noord en Zuid. Deze regionale verschillen zijn veelal het gevolg van een totaal verschillende politieke visie. Zo bedraagt bv. de tewerkstelling in Vlaanderen bij overheidsdiensten en in het onderwijs 25.5% van de totale tewerkstelling, in Wallonië 39.1%. Dit verschil is grotendeels het resultaat van een bewuste politieke keuze. Een ander voorbeeld is dat er in Vlaanderen in 2005 383 werkweigeraars werden geregistreerd, in Wallonië 52.

Het zijn niet enkel deze objectieve verschillen op zich die ons storen. Er zijn immers ook verschillen tussen de Vlaamse provincies onderling. Wat ons meer tegen de borst stuit, is de grootte van de verschillen. Limburg kent bv. de hoogste werkloosheidsgraad van Vlaanderen, namelijk 9,19%. Vlaams-Brabant kent met 5,83% de laagste, een verschil van 3,4%. Voor geheel Vlaanderen bedraagt deze 7,4%, voor Franstalig België 16,5%. Dit is een verschil van haast 9%.

Maar wat ons nog het meest choqueert, is dat er te weinig inspanningen geleverd worden om deze verschillen terug te dringen. Als we kijken naar de werkloosheidsgraad, dan stellen we vast dat deze sinds ‘81 in Vlaanderen daalde met 25% en in het Zuiden toenam met 70 %.

Onder Vlaamse jongeren overheerst vandaag het gevoel dat de goede wil niet van één kant kan blijven komen. Wij kunnen hen moeilijk ongelijk geven. It takes two to tango.

Nochtans zijn wij niet van kwade wil. We pikken ook de goede signalen op. Begin vorig jaar leek er een nieuwe wind door het Zuiden van het land te waaien. Met als orgelpunt Di Rupo die plaatsnam op de sofa in De Laatste Show en Vlaanderen charmeerde.

Maar het tij keerde wel bijzonder snel. Op de vraag tot splitsing van BHV was het antwoord droogweg ‘non’. De Franstaligen vierden dit als een overwinning. Vlamingen voelden dit aan als een blijk van totaal onbegrip. De feiten volgden zich daarna aan een hels tempo op. Senator Destexhe publiceerde een boek waarin hij brandhout maakt van de Franstalige economische politiek. De Franstalige media beschuldigde hem van landverraad ... tot drie professoren eenzelfde rapport uitbrachten. De boodschap drong deze maal wel door en tijdens de zomer werd het ‘Marshallplan’ voor Wallonië (en niet Brussel) boven de doopvont gehouden. Vandaag lijkt ook dit plan een gemiste kans te worden.

De negatieve berichten uit het Zuiden waren niet enkel communautair getint. Het beeld van de Franstalige politieke cultuur in het geheel was dramatisch. Hierna volgt slechts een greep uit de dagelijkse berichtgeving in de Vlaamse media. Voormalig minister-president Ducarme – die jaren geen belastingaangifte deed – kon genieten van een fiscale gunstmaatregel om redenen van “humanitaire, sociale of andere aard”. Een gunst die, zo blijkt nu, veel vaker in Wallonië wordt toegepast als in Vlaanderen. Met “la Carolorégienne” ging het hek pas helemaal van de dam.

Ter compensatie van het voorgaande, willen een aantal Franstalige partijen de morele superioriteit van het Zuiden alsnog in de verf te zetten door te pogen het Vlaams Belang haar dotatie te ontnemen. Ondertussen mag de Brusselse PS-staatssecretaris van Turkse afkomst, Emir Kir, gewoon aanblijven. Nochtans stelde een rechter hem in het ongelijk toen hij klacht indiende tegen twee journalisten die hem beschuldigden van negationisme over de genocide van de Turken op de Armeniërs. Wanneer even later de denkgroep ‘In de Warande’ zijn Vlaams manifest uitbrengt, wordt Vlaanderen ‘agressive et arrogante’ genoemd. En als Yves Leterme zegt dat Brussel efficiënter moet bestuurd worden, is hij ‘dangeureux’.

Wij zijn het beu.

Met deze Franstalige politieke cultuur kan het niet verder. Wij richten ons dan ook tot de jonge Franstalige politici. Het is hoog tijd dat jullie ‘non’ zeggen tegen de huidige politieke cultuur in Franstalige België en niet enkel tegen de splitsing van BHV en de Vlamingen. Is België voor jullie wél meer dan harde confrontaties over harde centen, in de overtuiging dat België toch nooit zou kunnen splitsen door het koningshuis en Brussel?

Het gaat daarenboven niet enkel over het communautaire, maar ook over het welzijn van jullie eigen generatie. Het wanbeleid van de meerderheid van de huidige Franstalige politieke generatie heeft ervoor gezorgd dat Wallonië met een jeugdwerkloosheid van 31,7% haast Europees recordhouder is. In Vlaanderen bedraagt deze 15,5%. De Franstalige jongeren zijn dus het grootste slachtoffer van dit wanbeleid.

Wij zijn het beu, jullie ook?

Nochtans hebben jullie hier geen enkele schuld aan. Daarom zijn jullie ook de enigen die geen reden hebben om te ontkennen dat er in Franstalige België dringend drastische maatregelen nodig zijn. Maar Zuid en Noord hebben – net door de grote verschillen – zeer verschillende prioriteiten. Vlaanderen moet actie kunnen ondernemen rond de pensioenleeftijd en het Zuiden rond (jeugd)werkloosheid. Wij hopen dat ook jullie graag meer eigen verantwoordelijkheid en dus daadkracht wensen voor jullie prioriteiten? Alle andere EU landen zijn volop hun economie aan het hernieuwen. Ondertussen houdt de huidige Belgische generatie politieke machthebbers elkaar in een houdgreep. Een volgende stap in de staatshervorming is voor Vlaanderen, Wallonië, Brussel en België een noodzaak om terug uit de startblokken te komen.

Ons beeld van het Zuiden is echter niet eenzijdig. Wij Vlamingen zien op een aantal terreinen nog steeds een mogelijke meerwaarde in België. Het jongere Zuiden kan het grijzende Noorden helpen de schok van de vergrijzing op te vangen. Maar opnieuw, dat kan enkel indien het Zuiden tegelijkertijd iets doet aan haar arbeidsproductiviteit en werkloosheidsgraad.

De komende tien jaar ligt het hart van België op de operatietafel van de regeringsvormingen. De Vlaamse goodwill voor België smelt even snel weg als de ijskappen op de polen.

Het Vlaamse programma van CD&V bij de volgende staatshervorming is ondertussen gekend. Het betreft o.a. het werkgelegenheidsbeleid, de werkloosheid, het inkomensbeleid, de vennootschapsbelasting, de gezondheidszorg en het Brussels bestuur. Wat er na 2007 gebeurt, ligt volledig in jullie handen. Toon ons dat de nieuwe generatie Franstalige politici wél haar verantwoordelijkheid wenst op te nemen. ‘Non’ tegen een volgende staatshervorming is geen antwoord. It takes two to tango.


Peter Van Rompuy, Jeroen Vervloessem, Bert Smits, Caroline Deiteren, Bert De Brabandere,
namens JONGCD&V