maandag 7 november 2005

Eens voor Rik, altijd voor Rik

Op zaterdag 5 november had in de Bloso-wielerschool in Herentals de voorstelling plaats van het boek “Rik Van Looy – Monument van een keizer” van Roger De Maertelaere (uitgeverij De Eecloonaar).

Het is een schitterend boek met het verhaal van Riks glanzende carrière geïllustreerd door schitterende foto’s uit het wielerleven van de jaren vijftig en zestig. Sportboeken zijn sinds lang mijn hobby. Op dit wielerboek heb ik zoals vele Van Looy fans jaren zitten wachten.

Eddy Merckx was de grootste renner aller tijden, Rik Van Steenbergen de meest stijlvolle, Roger De Vlaeminck de meest atletische maar Rik Van Looy zonder twijfel de meest populaire.

Meer nog dan later voor Merckx liepen de Vlamingen in hun tijd storm voor de Keizer van Herentals. Merckx was onoverwinnelijk, een coureur buiten categorie. Van Looy was kwetsbaarder, had vaak tegenslag (zijn valpartijen in de Tour de France van 1962 en 1964) en verloor vaak wedstrijden door zijn overdadige strijdlust. Nooit was hij populairder dan toen hij in 1963 de wereldtitel moest laten aan Benoni Beheyt. Vlaanderen was die dagen in ware rouwstemming en Beheyt werd zelfs als Vlaamse wereldkampioen weggefloten op de Vlaamse criteriums. Ook mijn broer Herman en ik konden ons niet neerleggen bij het “onrechtvaardige” verlies van de Keizer. Alleen Rik had recht op die regenboogtrui.

Voor mijn generatie is Rik Van Looy een deel van onze jeugd. Alleen zijn naam roept bij mij dankbare herinneringen op.

Zo vergeet ik nooit die 18 augustus 1957. Het wereldkampioenschap werd dat jaar verreden in Waregem en voor het eerst rechtstreeks uitgezonden door de Vlaamse televisie. Mijn grootvader Achiel (Jules) Van Rompuy had een populair café-duivenlokaal met als primeur voor het dorp een televisietoestel naast de toog. Heel de buurt was die middag afgezakt om Rik te zien wereldkampioen worden. Als kinderen zaten we op de grond (met cola en chocolade) vooraan vlak bij de TV. Het café was verdeeld tussen Rik Van Steenbergen en Rik Van Looy (alle Van Rompuy’s waren voor Van Looy). Rik Van Looy was in de voorlaatste ronde ontsnapt met een andere Belg Marcel Janssens. Het café daverde op zijn grondvesten maar Fred De Bruyne bracht op vraag van de (lepe) Rik Van Steenbergen de groep terug. In de laatste ronde gingen de zes beste wielrenners van die jaren aan de haal: Van Steenbergen, Van Looy, De Bruyne, Bobet, Anquetil en Darrigade. Tijdens de koninginnespurt hoor ik gans het café nog roepen Rik, Rik, maar we wisten niet voor welke Rik! Uiteindelijk werd Rik Van Steenbergen wereldkampioen en Rik Van Looy vierde. Het bier ( de Aarschotse Bruine) vloeide rijkelijk. Ontgoocheling was er niet bij de supporters want een Belg was wereldkampioen en de beste jaren van Van Looy (toen nog geen 23) moesten nog komen.

Later (in 1960) werd Van Looy op magistrale wijze wereldkampioen op de Saksenring in Leipzig. Nooit vergeet ik zijn intrede de dag nadien op het wielercriterium in Londerzeel op 15 augustus 1960. Mijn vader was er met zijn kroost naartoe getrokken als naar een groot feest. Het vliegtuig vanuit Leipzig met de Belgische ploeg had evenwel vertraging opgelopen en daarom werd de start van het criterium met enkele uren uitgesteld. Niemand van het publiek protesteerde. Het verhoogde enkel de spanning en de ambiance. Zelf zie ik Rik Van Steenbergen en Fred De Bruyne geduldig en onder luid applaus nog talrijke opwarmingsrondes rijden in afwachting van Rik Van Looy. Het gejuich, toen de nieuwe wereldkampioen eindelijk op het circuit kwam, was onvergetelijk. De majestueuze verschijning van Rik Van Looy in de regenboogtrui blijft in mijn geheugen gegrift. Niemand was er ooit mooier mee.

Later heb ik Rik nog op talrijke koersen gezien en steeds ging er een speciale rilling door het publiek bij zijn verschijning. De naam Rik weergalmde bijna 20 jaar langs Vlaamse wegen. Het is nu 35 jaar dat Rik is gestopt met wielrennen maar de mythe blijft intact.

Tom Boonen heeft alles om zijn opvolger te worden. Dezelfde lichaamsbouw (de “dikke billen”), het vechterstemperament, onweerstaanbare machtspurter. Hij wordt ongetwijfeld de nieuwe koning van de klassiekers.

Volgens Lomme Driessens moeten echte kampioenen ook thuis goed “gesoigneerd” worden. Nini Van Looy stond hier model. De blonde Nini was de stijlvolle, nuchtere en moderne rennersvrouw die Rik met beide voeten op de grond hield. Foto’s van haar zijn schaars, ze gaf geen interviews, stond niet in de schijnwerpers of de boekjes maar schonk Rik de familiale rust zoals later Claudine deed met Eddy Merckx. Van Nini is het mooie gezegde: je kunt niet op twee fronten koersen (ook van toepassing in de politiek…).

Rik en Nini zijn nu boven de zeventig. Ik hoop dat Tom Boonen en Lore binnen 50 jaar er ook zo stralend zullen uitzien.  Rik is al die jaren in gewicht geen gram bijgekomen. Zijn regenboogtrui van 1960 zou hem nog steeds passen als gegoten.

Zaterdag was een onvergetelijke dag voor de fans van Rik Van Looy. De Keizer was terug met Nini aan zijn zijde.

“Rik forever”

Eens voor Rik, altijd voor Rik.