woensdag 8 maart 2006

Een leerrijk krokusverlof

Dit dagboek was er even uit met het krokusverlof. Bij mijn terugkeer uit Zwitserland lees ik dat Bruno Tuybens en Patrick Dewael de “politieke vedetten” waren van de week. Hoewel de politiek in de besneeuwde bergen van Adelboden ver weg was, viel toch de naam van deze twee heren.

Als milieubewuste en democratische burgers namen we met ons drieën voor 600 euro de trein heen en terug naar Adelboden. Ergernis troef. Bij het heengaan anderhalf uur vertraging. Een treinstel viel bij het vertrek in het Zuid-Station zonder verwarming en verlichting. Reizigers moesten dan maar plaats zoeken in andere treincoupés met slaande ruzies over reservaties tot gevolg. Nergens werd informatie gegeven. Dure eden werden gezworen: nooit meer met de trein.

Ook bij onze terugkeer was in ons treinstel bij de start de verwarming uitgevallen en moesten we maar ons plan trekken in de andere treintuigen, met alle conflicten vandien. Weerom geen informatie en ergernis alom. Ook nu weer één uur vertraging.

Enkele jaren geleden schafte de NMBS de slaaptreinen naar winterbestemmingen af wegens te duur. Met het gevolg dat er nu massaal met de auto naar skigebieden wordt gereden met een nog grotere verkeerschaos op de Duitse en Zwitserse wegen. Volgens spoorbaas Descheemaecker zal de NMBS dit jaar amper 2000 reizigers naar de Oostenrijkse skigebieden hebben vervoerd, terwijl er capaciteit is voor 7000. Met zo’n service niet te verwonderen!

Intussen lees ik dat de heer staatsecretaris Bruno Tuybens zich deze week heeft beziggehouden met het beloven van gratis treinabonnementen voor studenten en het bekendmaken van de wedde van de spoorbazen (circa 500.000 euro bruto/jaar + max. 25% van de jaarwedde). Op de trein gingen de krantenartikels hierover van hand tot hand. Daar heeft Tuybens veel geld voor maar om een modale vakantieganger op tijd en in een verwarmd coupé in tweede klasse ter bestemming te brengen, ontbreken blijkbaar de middelen. Dat was de reactie van Jan(nie) Modaal in het trieincoupé. Wie populisme zaait, zal het oogsten.

Ook Patrick Dewael was naar verluidt op skivakantie . In hotel Regina in Adelboden waren bij een glas Appenzeller de grapjes over de love-story’s van de VLD’ers niet uit de lucht. Zo kwam mij iemand met de slappe lach vertellen dat de Turkse activiste Erdal was ontsnapt en wel uit de armen van Patrick Dewael. “Weinig vrouwen deden haar dat vóór”, gierde hij.

Ik lees dat Dewael na zijn persconferentie is teruggekeerd naar zijn skioord om “zijn spullen te pakken” en dat dit grapje 10.000 euro heeft gekost.

Verwilghen vindt het blijkbaar normaal dat zijn echtgenote gratis meereist naar Nieuw-Zeeland en Antartica en een enkel reisje naar Zuid-Afrika 100.000 euro kost.

En dan maar grote theorieën verkopen tegen extreem rechts. Tuybens en Dewael waren de politieke vedetten van de week maar wie zijn de echte winnaars?

Wat kan het politiek leerrijk zijn met Viviane en Heidi in een treincoupé te zitten en in Adelboden een glas Appenzeller te drinken…

vrijdag 24 februari 2006

Dicht bij de mensen

Ons “be free”-eetfestijn van CD&V-Zaventem was een groot succes. Alle balletjes en kroketjes waren op. Het werd een jubileummaal voor ruim 800 vrienden en sympathisanten.

Zo’n weekend doet deugd. Het biedt de kans polshoogte te nemen van uw vrienden. Ik behoor nog tot de generatie politici die hun kiezers willen zien, voelen en kennen. Als ze in Zaventem naar ons eetfestijn komen, is het niet om iets te bekomen. We zitten er al bijna twintig jaar in de oppositie en voor een kabinetsfunctie moeten ze ook niet meer bij mij zijn. Met de eetgangers hebben we een jarenlange persoonlijke band en de politieke sympathie gaat vaak over van de ouders naar de jongere generatie.

Tijdens het weekend ontmoette ik ook enkele nieuwe gezichten, trouwe lezers van het “Be free”-Dagboek. Hun positieve appreciatie vormt een motivatie om verder te gaan en (op hun vraag) nog scherper uit de hoek te komen. Verhofstadt, Freya en Dedecker mogen gerust nog harder worden aangepakt en ook de eigen partij moet niet worden gespaard want velen vinden CD&V op dit ogenblik te braaf. Partijen verliezen de jongste jaren leden en verkiezingen worden vooral in de media gevoerd, maar ik blijf me elke dag verbazen over de belangeloze inzet van vele partijmilitanten. Zo’n eetfestijn organiseren en doen slagen is een krachttoer waar een hele ploeg weken mee bezig is.

Zonder hun morele en materiële steun kun je trouwens je geen echte “volks”-vertegenwoordiger noemen. In moeilijke tijden kun je steeds op hen terugvallen. Hun trouw is één van de mooiste kanten van het politieke leven en een drijfveer voor een blijvende inzet voor je politieke ideeën.

Als ik opnieuw kandidaat ben voor de gemeenteraadsverkiezingen in Zaventem is het omdat ik mijn vrienden nooit in de steek zal laten zeker niet als ze op je blijven rekenen. De politiek aan de top is soms vreselijk ondankbaar. Aan de basis is deze dankbaarheid juist één van de mooiste kanten van het politieke leven. “Dicht bij de mensen”: het was deze week geen slogan in Zaventem.

Dit Dagboek herneemt na het krokusverlof.

zaterdag 11 februari 2006

Het geslacht Van Rompuy

Klik hier voor het interview in de Morgen met Herman, Peter, Thomas en Eric Van Rompuy.

donderdag 15 december 2005

“Waarom ik lijsttrekker ben”

Het bestuur van CD&V en N-VA heeft me aangeduid als lijsttrekker voor het kartel bij de komende gemeenteraadsverkiezingen in Zaventem. Het wordt een moeilijke opdracht maar na jarenlange oppositie laat ik mijn Zaventemse vrienden niet in de steek.

In 1976 kwam na de fusie in Zaventem één van de eerste paarse coalities in Vlaanderen tot stand en werd de toenmalige CVP als sterkste partij naar de oppositie verwezen. Na zware interne ruzies scheurde in 1982 een groep zich af van de CVP en kon Francis Vermeiren (VLD) profiteren van een verzwakte CVP om burgemeester te worden.

Zelf werd ik in 1983 als enige CVP’er in het College Eerste Schepen en Schepen van Financiën en Ruimtelijke Ordening.

In de oude deelgemeente Zaventem zat de CVP na de oorlog (1946-1976) onafgebroken in de oppositie zodat ik tot hiertoe de enige christendemocraat ben die ooit in het Zaventems gemeentehuis deel uitmaakte van een Schepencollege.

De vreugde was van korte duur want in 1988 behaalde de VLD van Francis Vermeiren een absolute meerderheid. Sindsdien zitten CD&V en N-VA (de oude Volksunie van Senator Bob Maes) in de oppositie (met 5 zetels), samen met Union des Francophones (5 zetels), Vlaams Blok (2 zetels) en Agalev (2 zetels).

Met het kartel CD&V – N-VA hopen we de huidige meerderheid VLD – SP.a (15 zetels op 29) te breken en opnieuw mee te besturen.

Onze luchthavengemeente kampt met grote problemen. Door de verfransing en vervreemding dreigen de Vlamingen in bepaalde deelgemeenten zelfs een minderheid te worden. De problematiek van de geluidshinder zorgt voor grote onzekerheid bij de bevolking over de kwaliteit van de leefomgeving.

De verkeerschaos, het tekort aan betaalbare gronden en woningen, de verstedelijking van de dorpskernen vragen om een nieuwe aanpak.

Als de kiezer ons de kans geeft willen we een positief project voor Zaventem realiseren.

Ook in Zaventem loopt paars zijn laatste benen. Zoals in Vlaanderen moet het kartel CD&V – N-VA het tij kunnen keren. Ons team staat er klaar voor.

Om Kristien Hemmerechts te parafraseren: op 9 oktober 2006 zou ik willen opstaan, de najaarszon zien schijnen op de toren van de Sint-Martinuskerk en de klokken horen luiden over Zaventem.

En te zingen: wat kan het leven mooi zijn in Zaventem.

maandag 7 november 2005

Eens voor Rik, altijd voor Rik

Op zaterdag 5 november had in de Bloso-wielerschool in Herentals de voorstelling plaats van het boek “Rik Van Looy – Monument van een keizer” van Roger De Maertelaere (uitgeverij De Eecloonaar).

Het is een schitterend boek met het verhaal van Riks glanzende carrière geïllustreerd door schitterende foto’s uit het wielerleven van de jaren vijftig en zestig. Sportboeken zijn sinds lang mijn hobby. Op dit wielerboek heb ik zoals vele Van Looy fans jaren zitten wachten.

Eddy Merckx was de grootste renner aller tijden, Rik Van Steenbergen de meest stijlvolle, Roger De Vlaeminck de meest atletische maar Rik Van Looy zonder twijfel de meest populaire.

Meer nog dan later voor Merckx liepen de Vlamingen in hun tijd storm voor de Keizer van Herentals. Merckx was onoverwinnelijk, een coureur buiten categorie. Van Looy was kwetsbaarder, had vaak tegenslag (zijn valpartijen in de Tour de France van 1962 en 1964) en verloor vaak wedstrijden door zijn overdadige strijdlust. Nooit was hij populairder dan toen hij in 1963 de wereldtitel moest laten aan Benoni Beheyt. Vlaanderen was die dagen in ware rouwstemming en Beheyt werd zelfs als Vlaamse wereldkampioen weggefloten op de Vlaamse criteriums. Ook mijn broer Herman en ik konden ons niet neerleggen bij het “onrechtvaardige” verlies van de Keizer. Alleen Rik had recht op die regenboogtrui.

Voor mijn generatie is Rik Van Looy een deel van onze jeugd. Alleen zijn naam roept bij mij dankbare herinneringen op.

Zo vergeet ik nooit die 18 augustus 1957. Het wereldkampioenschap werd dat jaar verreden in Waregem en voor het eerst rechtstreeks uitgezonden door de Vlaamse televisie. Mijn grootvader Achiel (Jules) Van Rompuy had een populair café-duivenlokaal met als primeur voor het dorp een televisietoestel naast de toog. Heel de buurt was die middag afgezakt om Rik te zien wereldkampioen worden. Als kinderen zaten we op de grond (met cola en chocolade) vooraan vlak bij de TV. Het café was verdeeld tussen Rik Van Steenbergen en Rik Van Looy (alle Van Rompuy’s waren voor Van Looy). Rik Van Looy was in de voorlaatste ronde ontsnapt met een andere Belg Marcel Janssens. Het café daverde op zijn grondvesten maar Fred De Bruyne bracht op vraag van de (lepe) Rik Van Steenbergen de groep terug. In de laatste ronde gingen de zes beste wielrenners van die jaren aan de haal: Van Steenbergen, Van Looy, De Bruyne, Bobet, Anquetil en Darrigade. Tijdens de koninginnespurt hoor ik gans het café nog roepen Rik, Rik, maar we wisten niet voor welke Rik! Uiteindelijk werd Rik Van Steenbergen wereldkampioen en Rik Van Looy vierde. Het bier ( de Aarschotse Bruine) vloeide rijkelijk. Ontgoocheling was er niet bij de supporters want een Belg was wereldkampioen en de beste jaren van Van Looy (toen nog geen 23) moesten nog komen.

Later (in 1960) werd Van Looy op magistrale wijze wereldkampioen op de Saksenring in Leipzig. Nooit vergeet ik zijn intrede de dag nadien op het wielercriterium in Londerzeel op 15 augustus 1960. Mijn vader was er met zijn kroost naartoe getrokken als naar een groot feest. Het vliegtuig vanuit Leipzig met de Belgische ploeg had evenwel vertraging opgelopen en daarom werd de start van het criterium met enkele uren uitgesteld. Niemand van het publiek protesteerde. Het verhoogde enkel de spanning en de ambiance. Zelf zie ik Rik Van Steenbergen en Fred De Bruyne geduldig en onder luid applaus nog talrijke opwarmingsrondes rijden in afwachting van Rik Van Looy. Het gejuich, toen de nieuwe wereldkampioen eindelijk op het circuit kwam, was onvergetelijk. De majestueuze verschijning van Rik Van Looy in de regenboogtrui blijft in mijn geheugen gegrift. Niemand was er ooit mooier mee.

Later heb ik Rik nog op talrijke koersen gezien en steeds ging er een speciale rilling door het publiek bij zijn verschijning. De naam Rik weergalmde bijna 20 jaar langs Vlaamse wegen. Het is nu 35 jaar dat Rik is gestopt met wielrennen maar de mythe blijft intact.

Tom Boonen heeft alles om zijn opvolger te worden. Dezelfde lichaamsbouw (de “dikke billen”), het vechterstemperament, onweerstaanbare machtspurter. Hij wordt ongetwijfeld de nieuwe koning van de klassiekers.

Volgens Lomme Driessens moeten echte kampioenen ook thuis goed “gesoigneerd” worden. Nini Van Looy stond hier model. De blonde Nini was de stijlvolle, nuchtere en moderne rennersvrouw die Rik met beide voeten op de grond hield. Foto’s van haar zijn schaars, ze gaf geen interviews, stond niet in de schijnwerpers of de boekjes maar schonk Rik de familiale rust zoals later Claudine deed met Eddy Merckx. Van Nini is het mooie gezegde: je kunt niet op twee fronten koersen (ook van toepassing in de politiek…).

Rik en Nini zijn nu boven de zeventig. Ik hoop dat Tom Boonen en Lore binnen 50 jaar er ook zo stralend zullen uitzien.  Rik is al die jaren in gewicht geen gram bijgekomen. Zijn regenboogtrui van 1960 zou hem nog steeds passen als gegoten.

Zaterdag was een onvergetelijke dag voor de fans van Rik Van Looy. De Keizer was terug met Nini aan zijn zijde.

“Rik forever”

Eens voor Rik, altijd voor Rik.